Hubie Halloween: เบาสมองรับเทศกาลสยองขวัญ ดูสบาย ไม่มีอะไรติดในหัว


หนัง อดัม แซนด์เลอร์ ยังคงใช้แนวทางการสร้างตัวละครนำ (ที่เขาแสดงเอง) เป็นไอ้หนุ่มขี้แพ้ที่หมกมุ่นกับบางสิ่งอย่างมาก (ซึ่งในที่นี้คือ งานฮาโลวีน) และลักษณะสำคัญคือตัวละครนั้นต้องมีจิตใจบริสุทธิ์ แม้ว่าจะเป็นเป้าการกลั่นแกล้งของคนรอบข้าง หรือเขาเองจะสร้างความน่ารำคาญมากอย่างไร แต่ผู้ชมก็จะเกลียดตัวละครนี้ไม่ลง ซึ่งตัวละครในแนวทางนี้ที่โด่งดังมากในหนังฟีลกู้ดก็คือ Forrest Gump นั่นเอง

 

ทว่าเมื่อมันมาอยู่ในหนังตลกเบาสมองขั้นสุดในสไตล์แซนด์เลอร์ ที่เลเวลห่างไกลกับคำว่าดราม่าฟีลกู้ดแล้วนั้น มันก็บังคับกลาย ๆ ให้ตัวละครนำนี้กลายเป็นคนสติปัญญาบกพร่องมากกว่าแค่จะเอ๋อ ๆ อ๊อง ๆ และทำให้คนรอบข้างหัวเราะใส่แบบไม่ค่อยชวนกระตุกคิดอะไรนัก

ดังนั้นการเดินเรื่องก็จำเป็นต้องพึ่งพาตัวละครประกอบหลากหลายที่แปลกประหลาดมาเป็นสีสัน ไม่ว่าจะ เพื่อนสาวสมัยเด็กที่พระเอกแอบรักอย่าง วาเลนไทน์ (จูลี โบเวน) ที่น่าจะดูเป็นตัวละครปกติสุดทว่าก็ยังมีความแปลกในตัวเองที่จะเผยมาภายหลัง จึงไม่ต้องพูดถึงตัวละครคาแรกเตอร์จัด ๆ อย่าง คุณตำรวจสตีฟ (เควิน เจมส์) ที่มาแนวตลกหน้าตายนิ่ง ๆ วอลเตอร์ แลมเบิร์ต (สตีฟ บุสเซมี) เพื่อนบ้านคนใหม่ผู้ดูเป็นมิตรแต่กลับขอร้องอย่างเด็ดขาดให้พระเอกอย่าได้สนใจเสียงประหลาดในบ้านของเขา รวมถึงตัวละครปริศนาอย่างชายโรคจิตนาม ริชชี ฮาร์ตแมน ที่ซ่อนใบหน้าใต้หน้ากากฮาโลวีน ราวกับจะล้อหนังดังอย่าง Halloween ซึ่งกว่าจะได้เห็นหน้านักแสดงก็ปาไปค่อนเรื่องแล้ว ซึ่งความมันความสนุกอีกอย่างก็คือการรอดูว่ามีดาราตลกรุ่นใหญ่ที่คุ้นหน้าจะมารับเชิญตอนไหนบ้างด้วยนี่เอง

ท้ายที่สุดเมื่อหนังมันตั้งใจเป็นหนังครอบครัวประจำเทศกาลฮาโลวีน มันจึงไม่ได้สุดไปทางอารมณ์หนัก ๆ ทางไหนเป็นพิเศษ เพียงอัดความบันเทิงใส่ไม่ยั้ง ตลกบ้าง แป้กบ้างผสมกันไป ดีที่เส้นเรื่องของมันค่อนข้างแข็งแรงและการขมวดปมสรุปด้วยดราม่า หรือการคลี่คลายปมสงสัยมันก็พยายามเก็บได้ดี (ถึงขนาดต้องให้มาพูดเฉลยปมตกค้างกันซื่อ ๆ ก็มี) จึงทำให้ Hubie Halloween น่าจะเป็นอีกครั้งที่อดัม แซนด์เลอร์ คว้ามงกุฏหนังยอดฮิตบนเน็ตฟลิกซ์ไปได้ไม่ยากเลย